در سایه خداوند

mahfa62 — Sun, 22 Jun 2008 14:17:18 GMT

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی

بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود

دریا شود آن رود که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند

بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

این دیده از آن روست که خونابه فشان است

دردا و دریغا که در این بازی خونین

بازیچه ی ایام دل آدمیان است

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت

این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری

بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی

دردی ست درین سینه که همزاد جهان است

از داد و داد آن همه گفتند و نکردند

یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری

این صبر که من می کنم افشردن جان است

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

گنجی ست که اندر قدم راهروان است

هوشنگ ابتهاج

mahfa62 — Wed, 28 May 2008 07:12:18 GMT

هیچ کلمه ای روی زمین مظلوم تر از "خدا" نیست!!!

همراز

mahfa62 — Tue, 15 Apr 2008 20:40:18 GMT

آن شب كه همه ميكده ها باز شوند

يارانِ خرابات هـــــم آواز شوند

فارغ ز رقيب، در كنـــــارِ محبوب

طومار فراق بسته، همراز شوند

خوش به حال روزگار

mahfa62 — Thu, 20 Mar 2008 21:30:18 GMT

ای بهار
ای بهار
تو پرنده ات رها
بنفشه ات به بار
می وزی پر از ترانه
می رسی پر از نگار
هرکجا رهگذار تست
شاخه های ارغوان شکوفه ریز
خوشه اقاقیا ستاره بار
بیدمشک زرفشان
لشکر ترا طلایه دار
بوی نرگسی که می کنی نثار
برگ تازه ای که می دهی به شاخسار
چهره تو در فضای کوچه باغ
شعر دلنشین روزگار
آفرین آفریدگار
ای طلوع تو
در میان جنگل برهنه
چون طلوع سرخ عشق
چون طلوع سرخ عشق
پشت شاخه کبود انتظار
ای بهار ....

تشنه بر سر دیوار

mahfa62 — Sun, 16 Mar 2008 21:26:18 GMT

در باغي چشمه‌اي‌بود و ديوارهاي بلند گرداگرد آن باغ, تشنه‌اي دردمند, بالاي ديوار با حسرت به آب نگاه مي‌كرد. ناگهان , خشتي از ديوار كند و در چشمه افكند. صداي آب, مثل صداي يار شيرين و زيبا به گوشش آمد, آب در نظرش, شراب بود. مرد آنقدر از صداي آب لذت مي‌برد كه تند تند خشت‌ها را مي‌كند و در آب مي‌افكند.
آب فرياد زد: هاي, چرا خشت مي‌زني؟ از اين خشت زدن بر من چه فايده‌اي مي‌بري؟
تشنه گفت: اي آب شيرين! در اين كار دو فايده است. اول اينكه شنيدن صداي آب براي تشنه مثل شنيدن صداي موسيقي رُباب است. نواي آن حيات بخش است, مرده را زنده مي‌كند. مثل صداي رعد و برق بهاري براي باغ سبزه و سنبل مي‌آورد. صداي آب مثل هديه براي فقير است. پيام آزادي براي زنداني است, بوي خداست كه از يمن به محمد رسيد, بوي يوسف لطيف و زيباست كه از پيراهنِ يوسف به پدرش يعقوب مي‌رسيد.
فايدة دوم اينكه: من هر خشتي كه بركنم به آب شيرين نزديكتر مي‌شوم, ديوار كوتاهتر مي‌شود.

خم شدن و سجده در برابر خدا, مثل كندن خشت است. هر بار كه خشتي از غرور خود بكني, ديوار غرور تو كوتاهتر مي‌شود و به آب حيات و حقيقت نزديكتر مي‌شوي. هر كه تشنه‌تر باشد تندتر خشت‌ها را مي‌كند. هر كه آواز آب را عاشق‌تر باشد. خشت‌هاي بزرگتري برمي‌دارد

مثنوی معنوی/دفتر اول

mahfa62 — Sat, 01 Mar 2008 13:38:18 GMT

خداوند بی نهایت است!لا مكان و لا زمان !
اما به قدر فهم تو كوچك می شود !
و به قدر نیاز تو فرود می اید
و به قدر آرزوی تو گسترده می شود
و به قدر ایمان تو كار گشا می شود !
یتیمان را پدر و مادر
محتاجان برادری را برادر
پیران را عصا می شود
عقیمان را طفل می شود
خداوند همه چیز می شود همه كس را...
به شرط اعتقاد
به شرط پاكی دل
به شرط طهارت روح
به شرط پرهیز از معامله با ابلیس ...
بشوییم قلب هایمان را از هر احساس نا روا
و مغز هایمان را از هر اندیشه خلاف
و زبان هایمان را از هر گفتار نا پاك
و دست هایمان را از هر آلودگی در بازار
و بپرهیزیم از ناجوانمردی ها ‍،نا راستی ها و نا مردمی ها

چنین كنید تا ببینید خدا چگونه بر سفره شما با كاسه خوراك و تكه ای نان می نشیند
و در دكان شما كفه های ترازو هایتان را میزان می كند
و در كوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند

مگر از زندگی چه می خواهیم كه در خدایی خدا یافت نمی شود ؟

ندا

mahfa62 — Sat, 02 Feb 2008 20:07:18 GMT

بخوان مرا .منم پروردگارت.

خالقت از ذره ای نا چیز .

صدایم کن مرا،آموزگار قادر خود را .

قلم را،من هدیه ات کردم.

بخوان مرا.منم معشوق زیبایت.منم نزدیکتر از تو به تو .

اینک صدایم کن؛ رها کن غیر ما را سوی ما باز آ.

منم پروردگار پاک بی همتا .

منم زیبا که زیبا بنده ام را دوست می دارم .

تو بگشا گوش دل .

پروردگارت با تو می گوید تو را ؛ در بیکران دنیای تنهایان رهایت من نخواهم کرد

بساط روزی خود را به من بسپار .

رها کن غصه یک لقمه نان و آب فردا را .

تو راه بندگی طی کن عزیزا.

من خدایی خوب می دانم .

تو دعوت کن مرا بر خود . به اشکی، یا خدایی

میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم .

طلب کن خالق خود را.

بجو ما را تو خواهی یافت

که عاشق می شوی بر ما و عاشق می شوم بر تو .

که وصل عاشق و معشوق هم عالمی دارد .

هو ...

mahfa62 — Wed, 23 Jan 2008 20:53:18 GMT

روزی حضرت سلیمان (ع ) در کنار دریا نشسته بود ، نگاهش به مورچه ای افتاد که دانه گندمی را باخود به طرف دریا حمل می کرد .سلیمان (ع) همچنان به او نگاه می کرد که دید او نزدیک آب رسید.در همان لحظه قورباغه ای سرش را از آب دریا بیرون آورد و دهانش را گشود ، مورچه به داخل دهان او وارد شد ، و قورباغه به درون آب رفت.

سلیمان مدتی در این مورد به فکر فرو رفت و شگفت زده فکر می کرد ، ناگاه دید آن قورباغه سرش را از آب بیرون آورد و دهانش را گشود ، آن مورچه آز دهان او بیرون آمد، ولی دانه ی گندم را همراه خود نداشت .

سلیمان(ع) آن مورچه را طلبید و سرگذشت او را پرسید.

مورچه گفت : " ای پیامبر خدا در قعر این دریا سنگی تو خالی وجود دارد و کرمی در درون آن زندگی می کند . خداوند آن را در آنجا آفرید او نمی تواند ار آنجا خارج شود و من روزی او را حمل می کنم . خداوند این قورباغه را مامور کرده مرا درون آب دریا به سوی آن کرم حمل کرده و ببرد .

این قورباغه مرا به کنار سوراخی که در آن سنگ است می برد و دهانش را به درگاه آن سوراخ می گذارد من از دهان او بیرون آمده و خود را به آن کرم می رسانم و دانه گندم را نزد او می گذارم و سپس باز می گردم وبه دهان همان قورباغه که در انتظار من است وارد می شود او در میان آب شناوری کرده مرا به بیرون آب دریا می آورد و دهانش را باز می کند ومن از دهان او خارج میشوم ."

سلیمان به مورچه گفت : (( وقتی که دانه گندم را برای آن کرم میبری آیا سخنی از او شنیده ای ؟ ))

مورچه گفت آری او می گوید :

ای خدایی که رزق و روزی مرا درون این سنگ در قعر این دریا فراموش نمی کنی رحمتت را نسبت به بندگان با ایمانت فراموش نکن.

کلام نور

mahfa62 — Thu, 17 Jan 2008 21:12:18 GMT

امام حسین(ع)؛

گریه از ترس خدا وسیلة نجات از آتش است ، گریة چشمها و ترس دلها ، از نشانه‌های رحمت پروردگار است .

به دیدارم بیا هرشب.

mahfa62 — Sat, 15 Dec 2007 13:59:18 GMT

به دیدارم بیا هرشب ،
در این تنهاییِ تنها و تاریک ِ خدا مانند،
دلم تنگ است.
بیا ای روشن ،ای روشن تر از لبخند
شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها.
دلم تنگ است .
بیا بنگر چه غمگین و غریبانه،
در این ایوان سرپوشیده، وین تالاب مالامال
دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها
و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی
بیا ،ای همگناهِ من در این برزخ
بهشتم نیز و هم دوزخ.
به دیدارم بیا ، ای همگناه ،ای مهربان با من ،
که اینان زود می پوشند رو در خوابهای بی گناهی ها
و من می مانم و بیداد بی خوابی.
در این ایوان سرپوشیده ی متروک،
شب افتاده ست و در تالابِ من دیری است،
که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهی ها ،پرستوها.
بیا امشب که بس تاریک و تنهایم .
بیا ای روشنی ،اما بپوشان روی،
که می ترسم ترا خورشید پندارند
و می ترسم همه از خواب برخیزند
و می ترسم که چشم از خواب بردارند
نمی خواهم ببیند هیچ کس ما را
نمی خواهم بداند هیچ کس ما را
و نیلوفر که سر بر می کشد از آب،
پرستوها که با پرواز و با آواز ،
و ماهی ها که با آن رقص غوغایی ،
نمی خواهم بفهمانند بیدارند.
شب افتاده ست و من تنها و تاریکم ،
و در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند،
پرستوها و ماهی ها و آن نیلوفر آبی.
بیا ای مهربان با من !
بیا ای یاد مهتابی!

اخوان ثالث